مروري بر فيلم اقليما

    
    داستان اين فيلم تقريبا تكراري است. توطئه براي به جنون رساندن زني ثروتمند كه قبل اين در پرده فيلم آخر نيز به شكلي ديگر روايت شده است. صحنه هاي فراواني در اين فيلم وجود دارد كه حساب اين فيلم را از ديگر فيلم‌ها جدا مي‌كند. به طور مثال در صحنه‌اي كه سارا با نقش‌آفريني پانته‌آ بهرام، استكان چاي را روي ميز مي‌گذارد و به تلفن پاسخ مي‌دهد و پس از آن نيمه پر چاي نشان داده مي‌شود و صحبت‌هاي روان‌شناس، يكي از صحنه‌هاي فوق‌العاده اين فيلم است.
    
    اقليما از معدود فيلم‌هاي به نمايش درآمده است كه يك داستان معمولي را با كار خوب گروه كارگرداني و تدوين عالي به اثري درخور توجه تبديل كرده است. حتي پايان‌بندي فيلم كه براي برخي غيرطبيعي است، بيشتر جنبه نمادين دارد چون در برخي موارد فيلم به سمت سوررئال پيش مي‌رود و همين فضا باعث شده كه كارگردان از پايان‌بندي نمادين استفاده كند.
    نشان دادن مرد در بياباني بي‌آب و علف با رنگ‌هاي روشن، نشان‌دهنده برزخ است و نشان از روح پرتلاطم و ناآرام مرد دارد و به خوبي احساس عذاب وجدان او را به مخاطب منتقل مي‌كند.
    
    اما اين فيلم اشكالاتي نيز دارد كه از آن جمله مي‌توان به نورپردازي و طراحي صحنه نه چندان خوب اين فيلم اشاره كرد. به عنوان مثال لوكيشني كه براي اين فيلم انتخاب شده براي چنين فيلمي بيش از حد روشن و پرنور است. چند ايراد كوچك ديگر نيز در اين فيلم وجود دارد كه اگر با دقت بيشتري روي آن كار مي‌شد مي‌توانست به بهتر شدن اين فيلم كمك شاياني كند. مثلا در صحنه‌اي كه پدر سارا بر فراز برج ميلاد با وكيلش تماس مي‌گيرد، صحنه برج ميلاد غروب است اما نور آفتاب در دفتر وكيل به هيچ وجه نور غروب نيست با اين حال نقاط قوت اين فيلم بيشتر از نقاط ضعف آن است و در كل مي‌توان آن را فيلم خوب و مطرحي در سينماي ايران دانست.
    
    اقليما كه به كارگرداني محمدمهدي‌عسگرپور، گام بزرگي در جهت بهبود وضعيت سينماي ايران محسوب مي‌شود، فيلمي است كه هم منتقدان را راضي نگه مي‌دارد و هم مي‌تواند ارتباط خوبي با مخاطب عام برقرار كند و حتي باعث شود كه سطح سليقه عام نيز بالا رود